Connect with us

Hodowca i Jeździec

Porady Żywieniowe

Miedź i cynk

Miedź jest jed­nym z waż­niej­szych pier­wiast­ków w die­cie koni. Jest nie­zbęd­na do pra­wi­dło­we­go roz­wo­ju ukła­du szkie­le­to­we­go, mobi­li­za­cji zapa­sów żela­za, zacho­wa­nia inte­gral­no­ści mito­chon­driów oraz detok­sy­ka­cji nad­tlen­ków. Łącznie z cyn­kiem wcho­dzi w skład róż­nych enzy­mów lub jest ich akty­wa­to­rem, ma znacz­ny wpływ na roz­wój tkan­ki kost­nej i doj­rze­wa­nie chrzą­stek sta­wo­wych oraz wzmac­nia odpor­ność orga­ni­zmu. Odpowiednia podaż mie­dzi i cyn­ku, a zwłasz­cza mie­dzi, przy­czy­nia się do zapo­bie­ga­nia OCD czy­li zabu­rze­niom wzro­stu chrząst­ki sta­wo­wej koni. Ponadto miedź speł­nia waż­ną rolę w two­rze­niu krwi (syn­te­za hemo­glo­bi­ny), wpły­wa na jakość rogu kopy­to­we­go oraz bie­rze udział w pro­duk­cji tkan­ki łącz­nej. Cynk nato­miast jako pier­wia­stek samo­dziel­ny jest mikro­ele­men­tem odpo­wia­da­ją­cym przede wszyst­kim za pra­wi­dło­we funk­cjo­no­wa­nie skó­ry, jakość okry­wy wło­so­wej oraz rogu kopy­to­we­go, peł­niąc waż­ną rolę w pro­ce­sie kera­to­ge­ne­zy, goje­nia ran oraz wspie­ra­nia pra­wi­dło­we­go funk­cjo­no­wa­nia błon ślu­zo­wych, w tym ślu­zów­ki żołąd­ka oraz jelit.

Niedobór cyn­ku w daw­kach pokar­mo­wych odzwier­cie­dla się w złym sta­nie sier­ści i kopyt oraz pro­wa­dzi do zabu­rzeń struk­tu­ry skó­ry takich jak zgru­bie­nia, stru­py, gru­da czy wypa­da­nie wło­sów. Z kolei defi­cyt mie­dzi w orga­ni­zmie powo­du­je zmia­ny w kość­cu wyni­ka­ją­ce z gor­sze­go wią­za­nia kola­ge­nu w kościach, a u źre­biąt ane­mię. Niedobory mie­dzi mogą wyni­kać z bra­ku lub nie­do­sta­tecz­ne­go jej spo­ży­cia albo z powo­du inte­rak­cji z inny­mi pier­wiast­ka­mi z poży­wie­nia. Cynk i molib­den czę­sto są uwa­ża­ne za mine­ra­ły, któ­re mogą zakłó­cać wchła­nia­nie mie­dzi u koni, ale trzy­ma­nie się zale­ceń die­te­tycz­nych doty­czą­cych odpo­wied­nich pozio­mów tych pier­wiast­ków w codzien­nym żywie­niu w dużej mie­rze zapo­bie­ga tym nie­pra­wi­dło­wo­ściom. Testy żywie­nio­we doty­czą­ce stop­nia przy­swa­ja­nia mie­dzi przez orga­nizm wska­zu­ją rów­nież na ujem­ne kore­la­cje mię­dzy ilo­ścią biał­ka i wap­nia, a osta­tecz­ną przy­swa­jal­no­ścią mie­dzi (Kentucky Equine Research). Może to być szcze­gól­nie istot­ne, gdy konie kar­mio­ne są głów­nie paszą z roślin strącz­ko­wych.

Ciężka pra­ca koni i zwią­za­ny z nią pro­ces poce­nia się nie jest uzna­wa­ny za przy­czy­nę ewen­tu­al­nych nie­do­bo­rów mie­dzi i nie powo­du­je koniecz­no­ści jej dodat­ko­wej suple­men­ta­cji. Inaczej w przy­pad­ku cyn­ku – tutaj u cięż­ko pra­cu­ją­ce­go konia jego utra­ta wraz z potem może być znacz­na, co czę­sto uwzględ­nia­ne jest w for­mu­la­cjach pre­pa­ra­tów elek­tro­li­to­wych dla koni spor­to­wych.

Tolerancja orga­ni­zmu konia w sto­sun­ku zarów­no do nad­mia­ru mie­dzi jak i cyn­ku jest sto­sun­ko­wo wyso­ka, acz­kol­wiek w przy­pad­ku dłu­go­trwa­łe­go nara­że­nia konia na nad­miar tych pier­wiast­ków w die­cie uru­cha­mia się mecha­nizm podob­ny jak w przy­pad­ku innych par pier­wiast­ków anta­go­ni­stycz­nych – nad­wyż­ka jed­ne­go mikro­ele­men­tu wpły­wa na gor­sze wyko­rzy­sta­nie dru­gie­go. W przy­pad­ku mie­dzi wspo­mi­na­li­śmy zarów­no o cyn­ku jak i molib­de­nie, acz­kol­wiek to nad­miar przede wszyst­kim tego pierw­sze­go pier­wiast­ka wpły­wa na niż­szą absorp­cję mie­dzi, co może pro­wa­dzić do osła­bie­nia przede wszyst­kim ukła­du kost­ne­go. Z kolei zbyt duża daw­ka mie­dzi obni­ża sto­pień wyko­rzy­sta­nia cyn­ku i może powo­do­wać uszko­dze­nia wątro­by. Występujący w kon­se­kwen­cji nie­do­bór cyn­ku może wpły­nąć na obni­że­nie pozio­mu insu­li­ny i zmniej­sze­nie tole­ran­cji glu­ko­zy.

Dodatkowa suple­men­ta­cja mie­dzą i cyn­kiem jest nie­zwy­kle istot­na dla kla­czy w cią­ży. Była ona wie­lo­krot­nie przed­mio­tem badań wete­ry­na­ryj­nych i żywie­nio­wych, głów­nie z uwa­gi na scho­rze­nia ukła­du kost­no – szkie­le­to­we­go źre­biąt. Dowiedziono, że zabez­pie­cze­nie wyso­ko źreb­nych kla­czy w miedź prze­kła­da się na zmniej­sze­nie ilo­ści zmian w chrzą­st­ce sta­wo­wej u ich potom­stwa. Wysoka suple­men­ta­cja mie­dzią kla­czy w póź­nej cią­ży powo­du­je bowiem wzrost zapa­sów mie­dzi w wątro­bie źre­bię­cia, co istot­nie prze­kła­da się na pra­wi­dło­wy roz­wój ukła­du kost­no-chrzęst­ne­go w pierw­szych mie­sią­cach życia źre­ba­ka.

Funkcje fizjo­lo­gicz­ne i bio­che­micz­ne mie­dzi i cyn­ku są dobrze pozna­ne i udo­ku­men­to­wa­ne. Wchłanianie ich przez orga­nizm konia jest wypad­ko­wą rela­cji ich ilo­ści jak i kon­cen­tra­cji innych pier­wiast­ków śla­do­wych w paszy. Pamiętajmy, że z per­spek­ty­wy hodow­la­nej naj­waż­niej­szy okres dodat­ko­wej suple­men­ta­cji tych pier­wiast­ków to ostat­ni try­mestr cią­ży oraz okres źre­bię­cy, kształ­tu­ją­ce na całe życie konia jego układ kost­no – szkie­le­to­wy. Ich zbi­lan­so­wa­nym, bez­piecz­nym źró­dłem będzie naj­czę­ściej odpo­wied­ni suple­ment.

POPRZEDNIE PORADY ZNAJDZIESZ TU!

Equine NutriPlan

Więcej w Porady Żywieniowe

  • Porady Żywieniowe

    Prawidłowe żywie­nie konia czy­li pochwa­ła cią­głej nauki

    By

    Jako hodow­cy, obser­wu­ją­cy nasze konie od dnia ich naro­dzin, czę­sto oce­nia­my ich stan odży­wie­nia na pod­sta­wie kon­dy­cji, ogól­ne­go...

  • Porady Żywieniowe

    Żelazo i man­gan

    By

    Zgodnie z wcze­śniej­szy­mi zapo­wie­dzia­mi dzi­siaj o roli i wza­jem­nej rela­cji kolej­nej pary pier­wiast­ków anta­go­ni­stycz­nych – żela­za i man­ga­nu, choć nie­czę­sto...

  • Porady Żywieniowe

    Wapń i fos­for

    By

    Znaczenie skład­ni­ków mine­ral­nych i wita­min dla pra­wi­dło­we­go funk­cjo­no­wa­nia orga­ni­zmu jest bar­dzo duże. Stanowią ele­ment budul­co­wy szkie­le­tu, peł­nią...

Na górę