Connect with us

Historia koni sokólskich

Hodowla

Historia koni sokólskich

Ewa Jastrzębska

Pozwolę sobie przypomnieć pt. Czytelnikom, iż ogromną szansę rozwoju hodowli koni zimnokrwistych stworzą aktualnie opracowywane „Programy ochrony zasobów genetycznych koni w typie sokólskim i sztumskim”, które po uzyskaniu poparcia Rządu zaczną obowiązywać od 2008r. Dadzą one możliwość dofinansowania hodowli tych typów koni, które wytworzone dzięki konsekwentnej pracy hodowlanej i zamiłowaniu wielu pokoleń hodowców mają szansę stać się napędem rozwoju hodowli koni zimnokrwistych w Polsce.

Konie sokólskie stanowią regionalny typ koni zimnokrwistych, który powstał wskutek długotrwałego krzyżowania miejscowych prymitywnych klaczy z ogierami zimnokrwistymi – głównie ardenami i bretonami, a częściowo również innych ras. Warunki środowiskowe północno-wschodniej Polski, charakteryzujące się ostrym klimatem i słabszą jakością gleb w stosunku do innych regionów kraju, pozwoliły na wytworzenie koni odznaczających się cennymi cechami genotypowymi, fenotypowymi i użytkowymi.

Materiał wyjściowy do wytworzenia koni w typie sokólskim stanowiły prymitywne konie włościańskie, zwane mierzynami, które choć drobne, odznaczały się dużą siłą i wytrzymałością na zimno i głód oraz lepszym przystosowaniem do pracy w zaprzęgu niż pod siodłem. Z powodu niewielkiej masy nie mogły być wykorzystywane do transportu lub cięższych prac polowych, co wpłynęło na poszukiwanie przez rolników koni o większej masie i roślejszych w typie – zimnokrwistych.

Początki zorganizowanej hodowli koni na terenie Białostocczyzny datują się od 1846r. Polityką hodowlaną, realizowaną w omawianym rejonie, kierował wówczas Główny Zarząd Stadnin Państwowych działający za pośrednictwem Wileńskiej Stacji Ziemskiej. W sferze działalności tej Stacji pozostawało około 100 ogierów, z czego połowę stanowiły kłusaki rosyjskie, o miernej wartości hodowlanej i nie odpowiadające upodobaniom miejscowych rolników. Na skutek działań podjętych przez Sekcję Chowu Koni Wileńskiego Towarzystwa Rolnego zaczęto ograniczać zakres oddziaływania kłusaków i na drodze importu wprowadzono do hodowli ogiery rasy norfolk-bretońskiej, ardeńskiej i belgijskiej, a częściowo również suffolków. Wytworzone w ten sposób konie w typie zimnokrwistym znalazły duże uznanie wśród chłopów i części większych gospodarstw ziem północno-wschodnich.

Na Grodzieńszczyźnie, Wileńszczyźnie i Nowogródczyźnie nastąpił szybki rozwój hodowli koni pogrubionych. Począwszy od 1857 roku rosyjski zarząd stadnin państwowych organizował w Grodnie pokazy koni dla miejscowej ludności, co przyczyniło się do popularyzowania hodowli tych zwierząt. Centrum hodowli koni zimnokrwistych mieściło się w okolicach Grodna, Indury, Sokółki i Dąbrowy Białostockiej. Z tych terenów poprzez jarmarki np. w Ciechanowcu przenikały na teren pozostałej części Królestwa Polskiego, a nawet do Prus.

Jest to fragment artykułu, aby przeczytać pełny tekst zapraszamy do zakupu kwartalnika „Hodowca i Jeździec” Rok V nr 3 (14) 2007.
Pismo dostępne jest w Okręgowych / Wojewódzkich Związkach Hodowców Koni, Biurze PZHK, za pośrednictwem prenumeraty oraz w wybranych sklepach jeździeckich.

Więcej w Hodowla

W ostatnim numerze

HiJ nr 65 - okładka

Hodowca i Jeździec Rok XVIII Nr 2 (65) Wiosna 2020

Wydawca

Polski Związek Hodowców Koni

Reklama

MJT Nevados S - nasienie 2020
Smulders
nuba equi
Tofi Horses

RSS Aktualności ze strony PZHK

RSS Aktualności ze strony Teraz Polskie Konie

Ostatnie wpisy

Na górę